Razem przeciw zniewoleniu

„Tworzyła się ona w czasie, w którym kresy, skąd miała czerpać swój materiał ludzi, były zalane przez wroga dzikiego, niszczącego. Tworzyła się nad szarą Wisłą z istot bez nadziei, szukających przytułku jak nędzarze. Państwo wówczas było bez mocy, nie mogło im dać ubrania, ekwipunku, dawało im szmaty, wybiórki broni i armaty niezdolne do strzału” – tak o początkach Dywizji Litewsko-Białoruskiej pisał Józef Piłsudski. A jednak mimo tych niesprzyjających okoliczności dywizja zdobyła miano jednej z najlepszych jednostek Wojska Polskiego i nie zawiodła w najtrudniejszych dniach wojny z Rosją bolszewicką. Sformowana w większości z członków samoobrony polskiej na Litwie i Białorusi oraz uchodźców z ziem opanowanych przez Armię Czerwoną, wkrótce po przybyciu na front na przełomie lutego i marca 1919 r. odniosła pierwsze sukcesy w walce z nieprzyjacielem. Było to możliwe dzięki ogromnej determinacji żołnierzy wszystkich stopni, łączącemu ich pragnieniu, aby wrócić do rodzinnych stron z bronią w ręku i uwolnić je od okupacji bolszewickiej. Ta właśnie determinacja stała się cechą charaktery¬styczną żołnierzy DLB i towarzyszyła im na całym szlaku bojowym: od Niemna po Berezynę, od Berezyny do Warszawy i od stolicy Polski ku Lidzie.